Noćas, 2 sata iza ponoći, preminuo je Episkop valjevski Vladika Milutin.

Vladika Milutin je preminuo noćas , dva sata iza ponoći u Beogradu gde je bio na lečenju od korona virusa. Eparhija valjevska obratiće se uskoro javnosti povodom nemilog dogadjaja, smrti Vladike Milutina.

Eparhija je u saopštenju datom tokom prošle sedmice potvrdila da je Episkop Milutin pozitivan na korona virus, ali i oštro demantovala informaciju koju su dali kako su naveli “čelni ljudi Valjeva”, optuživši vladiku da je primio delegaciju iz Italije zbog čega je korona virus proširen u gradu . “Episkop Milutin je koronavirus zadobio tako što je kao vredni pastir hodio i služio u svojoj Eparhiji, onako kako već više od pola veka služi Bogu i rodu,”navedeno je tada u Saopštenju.

Vladika je lečen u KBC “Dragiša Mišović” u Beogradu.

Za Episkopa obnovljene Valjevske eparhije Vladika Milutin,  izabran je na Majskom zasedanju Svetog Arhijerejskog Sabora Srpske Pravoslavne Crkve, a ustoličen 24/11. septembra 2006. godine u Hramu Vaskrsenja Hristovog u Valjevu.

Rođen je 10. januara 1949. godine u selu Mijači, nadomak Valjeva, od oca Milorada i majke Cvete (rođ. Petrović). Osnovnu školu učio je u selu Poćuta. Sa 14 godina odlazi u manastir Kaona gde biva iskušenik do 26. oktobra 1963. godine, kada od tadašnjeg Episkopa šabačko – valjevskog Jovana (Velimirovića), bratanca Svetog Vladike Nikolaja Lelićkog, prima monaški postrig u manastiru Petkovica, dobivši ime Milutin po vladaru iz svetorodne loze Nemanjića, jedom od najvećih ktitora u hrišćanskoj istoriji. Sutradan, na praznik Svete Petke, u istom manastiru rukopoložen je u čin đakona, a na Mitrovdan u Osečini u čin jeromonaha.
Godine 1967. odlazi u dvogodišnju monašku školu manastira Ostrog. Uspešno je završava, vraća se u manastir Kaona, gde postaje namesnik i paroh.

Srednjoškolsko obrazovanje stekao je u Bogosloviji „Sveti Sava“ u Beogradu. Studije otpočinje na Pravoslavnom bogoslovskom fakultetu u Beogradu da bi, nakon završene prve godine, otišao u Sjedinjene američke države na PBF „Sveti Sava“ u Libertvilu, gde je sa uspehom diplomirao. Šest meseci obavljao je dužnost sekretara Eparhije kanadske, a narednih šest paroha u Nijagari. Potom se vraća u Kaonu na mesto nastojatelja manastira. Zajedno sa manastirskim bratstvom, svojim angažovanjem doprineo je svekolikom napretku svetinje.

Godine 1979. poklonio se Grobu Hristovom u Jerusalimu. Činom sinđela, Episkop Jovan (Velimirović) odlikovao ga je 1981., a protosinđela 1987. godine. Naslednik Vladike Jovana na tronu Eparhije šabačko – valjevske, Episkop Lavrentije (Trifunović) 1994. godine unapređuje ga u čin igumana, a 1998. u čin arhimandrita. Starešina kaonske obitelji postaje 1996. godine, kada mu Vladika Lavrentije na staranje poverava i manastir Lelić, koji time postaje metoh Kaone.

Dužnost arhijerejskog namesnika posavotamnavskog obravljao je od 1999. do 2003. godine, kada postaje arhijerejski zamenik. Na tom položaju zatiče ga izbor za Episkopa australijsko – novozelandskog. Nakon tri godine službovanja na „petom kontinentu“, odlukom Svetog Arhijerejskog Sabora SPC vraća se u zavičaj, na tron Eparhije valjevske, ponovo vaspostavljene nakon 200 godina.

*Za izuzetnu saradnju, toplu reč, uvek osmeh i razumevanje za novinarski posao, hvala Vladiko,

Vamedia Vas pamti

Slavica Savić Vujanac

POSTAVI ODGOVOR

Please enter your comment!
Please enter your name here